[ اَ مَ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن ابی عاصم اللولوئی، ابوبکر الزبیدی و من نحاة القیروان ابن ابی عاصم. او یکی از دانشمندان نقاد در عربیت و غریب و نحو است. و بر اکثر دواوین عرب شرح دارد. و چنانکه زبیدی گوید وفات وی بچهل وشش سالگی در سال ۳۱۸ هـ . ق. بوده است. احمد بیشتر ملازمت ابومحمد مکفوف نحوی می کرد و نحو و عربیت از وی فراگرفت و در علم و بیان و پاسخ اسئله علمی صادق بود و او راست تألیفی در ضاد و ظاء و این کتابی روشن و خوش عبارت است. و وی شاعری شیرین سخن بود و پدرش از توانگران عصر خود بود و او هیچگاه کس را بقصد صلت و جائزه مدح نگفت و در آخر عمر از سرودن شعر دست بازداشت و تنها بطلب حدیث فقه پرداخت. و از گفته های اوست: ایا طلل الحیّ الذین تحملوا بوادی الغضا کیف الأحبة و الحال و کیف قضیب البان و القمر الذی بوجنته ماء الملاحة سیال کأن لم تدر ما بیننا ذهبیة عبیریّة الأنفاس عذراء سلسال و لم اتوسد ناعماً بطن کفه و لم یحو جسمینا مع اللیل سربال فبانت به عنی و لم ادر بغتة طوارق صرف البین و البین مغیال فلما استقلت ظعنهم و حدوجهم دعوت و دمع العین فی الخد هطال حرمت منای منک ان کان ذاالذی تقوّله الواشون عنی کما قالوا.