[ اَ صا ] (ع فعل) فعل ماضی مفرد از مصدر اِحصاء: {/Bثُمَّ بَعَثْنََاهُمْ لِنَعْلَمَ أَیُّ اَلْحِزْبَیْنِ أَحْصی ََ لِمََا لَبِثُوا أَمَداً. ۱-۹۱۸:۱۲/}(قرآن ۱۸/۱۲)؛ پس برانگیختیم آنها را تا بدانیم کدام دو فرقه نگاه داشته مر آنچه ماندند از مدّت. (تفسیر ابوالفتوح رازی).
و رجوع به احصاء شود.