[ فَ ] (اِخ) تخلص شیخ قلندربخش هندوستانی که به فارسی شعر می سروده و منظومهٔ تحفةالصنایع از اوست. || تخلص شاعری فارسی گوی از رؤسای قوم کاینهه ساکن اللََّه آباد. || تخلص شاه فقیراللََّه لاهوری، که در بادی عمر زردشتی بوده و سپس بدین اسلام درآمده و به فارسی شعر بسیار گفته است. وفات او در ۱۱۴۳ یا ۱۱۵۴ هـ .ق . است. || تخلص زین العابدین نام، از شعرای اصفهان، شعرش نیکو و بسیار بوده و دیوان او در فتنهٔ افغان از میان رفته و اشعار کمی از او متفرق مانده است. وفات ۱۱۲۵ هـ .ق .