[ ] (اِخ) علی بن منصور. یاقوت در معجم الادبا آرد: علی بن منصوربن عبیداللََّه الخطیبی المعروف بالأجل اللغوی مکنی به ابوعلی. اصل وی از اصفهان و مولد و منشأ او بغداد است. او عالم فاضل لغوی و فقیه و کاتب و به نظامیه مقیم بود و نزد ابن العصار و ابوالبرکات الانباری و جز آنان قرائت کرد و بر مذهب شافعی در نظامیه درس فقه میگفت و من در زمانش کسی را نظیر او در علم لغت نشناسم. وی مرا حدیث کرد که در کودکی هر روز نصف جزء خمس قوائم از کتاب مجمل اللغهٔ ابن فارس را کتابت و سپس از بر و بر علی بن عبدالرحیم السلمی المعروف به ابن العصار قرائت میکرد تا کتابت و حفظ کتاب را بپایان رسانید و اصلاح المنطق را در کمترین مدت بیاد گرفت و بجز اینها از کتب لغت و فقه و نحو را از برکرد و بیشتر کتب ادب را مورد مطالعه قرار داد و او بسیاری از اشعار و اخبار را حفظ داشت و نیکومحاضره بود و لکن تصدی اِقراء نمیکرد. مولد او را۵۴۷ هـ . ق. گفته اند و این اشعار از اوست: فؤاد معنی بالعیون الفواتر و صبوة باد مغرم بالحواضر سمیران ذادا عن جفون متیم کراها و باتا عنده شر سامر. و نیز او راست: لمن غزال بأعلا رامة سنحا فعاود القلب سکر کان منه صحا مقسم بین اضداد فطرته جنح و غرته فی الجنح ضوء ضحا. رجوع بمعجم الادباء یاقوت چ مارگلیوث ج ۵ ص ۴۲۳ شود.