[ اَ جُ رْ ری ی ] (اِخ) محمدبن حسین بن عبداللََّه شافعی بغدادی ملقب به اجری، منسوب بقریه ای در بغداد. وی محدث و صالح و عابد بود و از ابومسلم لخمی و ابوشعیب حرابی و جماعتی بسیار روایت کرده و در حدیث و فقه تصانیف بسیار دارد و خطیب بغدادی در تاریخ خویش نام او آورده و گفته است: او ثقة و صدوق و ضعیف بود و وی را تصانیف بسیار است. در بغداد قبل از سال ۳۳۰ هـ . ق. حدیث گفت سپس به مکه منتقل شد و در آنجا سکونت کرد و هم بدانجا درگذشت و از او جماعتی از حفاظ روایت کرده اند، از جمله ابونعیم اصفهانی صاحب کتاب حلیةالاولیاء و غیره. و بعض علماء مرا خبر داده اند چون به مکه شد او را خوش آمد از آنجا و گفت: اللهم ارزقنی الاقامة بها سنةً، پس شنید که گوینده ای میگوید: بل ثلثین سنة، و پس از آن سی سال بدانجا بزیست و در محرم سال ۳۶۰ هـ . ق. هم بدانجا وفات یافت -انتهی. و او غیر شیخ استاد ابی بکربن فورک متکلم اصولی ادیب نحوی واعظ اصفهانی است که او نیز به محمدبن حسین موسوم است. (روضات الجنّات).