[ اِ ] (ع مص) بفروختن کشت پیش از آنکه بجای رسد. (تاج المصادر). فروختن کشت نارسیده. (منتهی الارب): اَجبأ الزرع؛ فروخت آن را پیش از ظهور صلاح آن. (منتهی الارب). من اجبی فقد اَربی (حدیث) . (منتهی الارب). || پنهان کردن. (تاج المصادر): اَجبأ الشی ء؛ پنهان کرد آن را. (منتهی الارب). || پنهان کردن شتر از مصدّق. (منتهی الارب). || مشرف شدن بر چیزی: اَجبأ علی القوم؛ مشرف شد بر قوم. (منتهی الارب). || اَجبأ المکان؛ سماروغ ناک گردید. (منتهی الارب)؛ دارای تَومَلان شد.