[ غَ دَ / دِ ] (ن مف) آکنده : دل ز مهر جهانیان کنده وآنگه از مهر دوست آغنده.امیرخسرو.
- دل آغنده؛ غمین. غمگن. حزین. - || مصمم. جازم : فرنگیس با رنج دیده پسر بخواب اندر آورده بودند سر ز پیمودن راه و رنج شبان مر آن هر دو را گیو بد پاسبان زره در بر و بر سرش نیز ترگ دل آغنده و تن نهاده بمرگ.فردوسی.