[ اِ یُ ] (اِخ) نام قدیم حبشه نزد یونانیان. کشور پادشاهی افریقای شرقی که از جهت مغرب به سودان و مصر و انگلیس و از طرف جنوب به کنیا و از سوی مشرق به اریترهٔ ایتالیا و جیبوتی و سومالی محدود است. مساحت آن ۱۱۲۰۴۰۰ هزار گز و دارای دوازده میلیون مردم. و آن کشوری است کوهستانی و فلاحتی و محل پرورش دواب. صادرات آن قهوه، پوست، غلات، چرم و عاج. پایتخت آن آدیس آببا و شهر مهم آن هارار می باشد. زبان آن سامی و شعبه ای از امهاری است. مذهب اهالی مسیحی قبطی است و تاریخ اساطیری آن از تأسیس امپراطوری اتیپی بتوسط منلیک پسر سلیمان و ملکهٔ سبا و سلسله های مختلفی که خود را از اخلاف آنان پنداشته و بر این مملکت سلطنت کرده اند شروع می شود. در سال ۱۸۸۹م. منلیک دوم پادشاه شوآ که نجاشی (امپراطور حبشه) گردید وحدت آن مملکت را مُستقر کرد و در ۱۹۳۰ پسر راس ماکنن بنام هله سلاسیه به امپراطوری انتخاب شد. و رجوع به حبشه شود.