[ اِتْ ] (ع مص) آمدن. (زوزنی). || آرمیدن با زن. || بودن. || آوردن. -اتیان بمثل؛ نظیر و شبیه آوردن چیزی را.
|| کردن کاری را: به ترک شر و به اتیان خیر دارم امر همه مخالف امر است ترک و اتیانم.سوزنی.
|| هلاک کردن. || نزدیک رسیدن بلا یا دشمن کسی را. || ارتکاب. ارتکاب ذنوب. - اتیان البهائم؛ مجازات این اتیان تعزیر است. (اصطلاح فقه).