[ اَتْ یْ ] (ع مص) آمدن. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). اتیان. || کردن کاری را: اتی الامر. || هلاک کردن: اتی علیه الدهر؛ هلاک کرد او را زمانه. || آرمیدن با زن: اتی المرأةَ. و به این معنی به طریق کنایه در کتب فقه مستعمل است. || اُتیَ فلان (مجهولاً)؛ دشمن او نزدیکش رسید و قریب است بهمین معنی که گویند: من هیهنا اُتیتَ؛ یعنی از اینجا آمد بر تو بلا. (منتهی الارب). || بودن:{/B لاََ یُفْلِحُ اَلسََّاحِرُ حَیْثُ أَتی ََ ۱۴-۱۸۲۰:۶۹/}(قرآن ۲۰/۶۹)؛ رستگار نمیشود ساحر هرجا که باشد. (منتهی الارب).