[ اِتْ تِ ] (ع مص) نشان پذیرفتن. صفت گرفتن. بصفتی موصوف شدن. موصوف شدن. || صفت کردن. (تاج المصادر). || با هم ستودن چیزی را. || ستوده شدن. || نشان پذیری. اتصال. [ اِتْ تِ ] (ع مص) پیوسته شدن. (زوزنی). پیوستن . بچیزی پیوستن. پیوسته شدن کار. (تاج المصادر). پیوستگی. رسیدن. اتحاد. التصاق. ملاصقت. تلاصق : تا نبودم من بحیدر متصل علم حق با من نمی جست اتصال. ناصرخسرو. بنگر که هست منکر من، یا برادرم دارد چنانکه داشت همی با من اتصال. ناصرخسرو. سبب اتصال وی [ بوصادق تبانی ] بیارم بدین دولت، در این فصل. (تاریخ بیهقی).
|| در اصطلاح منجمین نظر کردن کواکب با یکدیگر به اعتبار مفاصلهٔ بروج و درجات. (غیاث). || اتصالات، مقارنه یا اقتران و مقابله یا استقبال نیرین یا کوکبی با شمس.ممازجات. کاینات جو. - اتصال ایمن؛ در اصطلاح احکامیان، اتصال بر توالی بروج است، مانند اینکه میان زهره و مریخ نظر تربیع باشد یعنی زهره در اول حمل و مریخ در اول سرطان. - اتصال ایسر؛ در نجوم، اتصال برخلاف توالی بروج است مانند اینکه مریخ در اول جدی باشد و زهره در اول حمل (؟) در این وقت میان زهره و مریخ تربیع است برخلاف توالی بروج. - اتصال بجرم؛ در اصطلاح نجومی، غرض اتصال بنظر مقارنه است. - اتصال بشعاع؛ در اصطلاح نجومی، اتصال بنظرات است جز مقارنه. - اتصال التربیع؛ متصل کردن دیواری ا ست بدیوار دیگر بطوریکه آجرهای یکی میان آجرهای دیگری داخل شود و وجه تسمیهٔ آن از این جهت است که این دو دیوار با دو دیوار دیگر محل مربعی را احاطه کنند. (تعریفات). - اتصال تمام؛ در اصطلاح نجومی، چون اتصال دو کوکب در یک دقیقهٔ فلکی باشد. مانند اتصال قمر و زحل، آنگاه که قمر در سوم درجهٔ حمل و زحل در سوم درجهٔ میزان باشد. - اتصال طبع، یا اتصال محل؛ در اصطلاح احکامی، اتفاق طریقت و اتفاق قوت دو کوکب است. - اتصال عرض؛ در اصطلاح نجومی، آن است که دو کوکب دارای یکدرجه عرض باشند. و آنرا اقسامی است مانند اینکه هردو در یک جهت یا در دو جهت یا در صعود یا در هبوط باشند. - اتصال عظم؛ پیوستن استخوانها. (جراحی). - اتصال مطلق؛ در اصطلاح نجومی آن است که کوکبی بکوکب دیگر بیکی از نظرات خمسه اتصال پیدا کند و همیشه کوکب سریع السیر به کوکب بطی ءالسیر متصل گردد. رجوع به نظرات خمسه شود. - اتصال ورکین. رجوع به غضروف عانه شود.