[ صَ ] (اِخ) از شعرای عصر تیموری، پدرش خواجه نعمةاللََّه و خود او از مقربان سلطان مذکور بوده و در اواخر عهد بخدمت سلطان حسین بایقرا پیوسته است. دیوانی بزرگ و چند مثنوی دارد. امیرعلی شیر نوائی او را در تذکره یاد کرده است. وفات او به سال ۹۲۰ یا ۹۲۶ هـ .ق . است.