[ اَ بو یَ ] (اِخ) ابن مبارزالدین محمد مظفری. چون سلطان زین العابدین بن شاه شجاع بسلطنت رسید (۷۸۶ هـ . ق.) ابویزید جانب سلطان زین العابدین را رها کرده بلشکریان شاه یحیی پیوست و بهمین علت سلطان زین العابدین چون از عهدهٔ شاه یحیی برنمی آمد با او صلح کرد و حکومت ابرقو را به ابویزید داد و پس از چندی ابویزید از جانب شاه یحیی حاکم نطنز گردید و چون سلطان زین العابدین بن شاه شجاع اصفهان را تسخیر کرد و بنطنز شتافت ابویزید را مغلوب ساخت و او بلرستان گریخت و وی به سال ۷۸۸ جماعتی را گرد آورده بکرمان آمد. سلطان احمد در صدد دعوت او بخدمت خود بود ولی چون شنید که اتباع گرسنهٔ او بغارت آبادیها و تعدی بمردم پرداخته اند او را بکرمان راه نداد و ابویزید بیزد نزد شاه یحیی رفت. بعدها در جنگ میان شاه یحیی (به اتفاق سلطان ابواسحاق حاکم سیرجان) و سلطان احمد در کرمان، ابویزید از طرف برادر خود مردانگیها نمود و شاه یحیی شکست یافت و سلطان ابواسحاق گرفتار گشت. وفات ابویزید در شوال ۷۹۲ هـ . ق. اتفاق افتاد و او پادشاهی زیباطلعت و پسندیده سیرت بود و مدت عمر او سی وشش سال و هفت ماه بود. رجوع به حبط ج ۲ ص ۹۹ تا ۱۰۱ شود.