[ شْ / شِ رَ / رِ ] (ص، ق، اِ) آشکار. آشکارا. پدید. هویدا. پیدا. ظاهر. معلوم : و سختی بعالم آشکاره گشت. (تاریخ سیستان). گل عاشق شه است و چو دیدار او بدید گشت آشکاره از دل راز نهان گل. مسعودسعد. فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست. حافظ.
|| علن : یکی نام گفتی مر او را پدر نهانی دگر آشکاره دگر.فردوسی.
|| متجاهر. متجاسر: دزدیست آشکاره که نستاند جز باغ و حایط و زر و ابکاره.ناصرخسرو.
- آشکاره شدن؛ اعلان شدن. ظهور: و محبت امیر با جعفر اندر دل مردمان جایگیر دید و شعار او آشکاره. (تاریخ سیستان).
- آشکاره کردن؛ فاش کردن. افشا کردن. افشاء. (زوزنی). تشهیر: ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ ببانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم. حافظ.
- آشکاره کردن اسلام؛ اعلای کلمهٔ آن : نوشته نام سلطان بر مناره شده زو دین اسلام آشکاره. (ویس و رامین).
- به آشکاره؛ علناً. جهراً. بالعلانیه. علانیةً. فاش. جهاراً: نه هرکه هست سخن گوی هم سخن دانست به آشکاره همی گویم این نه پنهانی. کمال اسماعیل.

و آشکاره به تمام معانی آشکار و آشکارا آمده است.