[ اَ نَ ] (اِخ) زاوهی کاتب. منسوب بزاوه قریه ای بنشابور. در ترجمهٔ تاریخ یمینی (چ طهران ص ۳۳۰) این قطعه از او در وصف غلاء مشهور سال ۴۰۱ هـ . ق. بخراسان، آمده است: قد اصبح الناس فی غلاء و فی بلاء تداولوه من یلزم البیت یودِ جوعاً او یشهد الناس یأکلوه.