[ اَ سا ] (اِخ) عیسی بن مینابن وردان بن عیسی بن عبدالصمدبن عمروبن عبداللََّه المدنی المعروف بقالون القاری. صاحب نافع بن ابی نعیم. مولد او در ایام هشام بن عبدالملک به سال ۱۲۰ هـ . ق. بود و در ایام منصور به سال ۱۵۰ از نافع اخذ قرائت کرد و قالون اصم بود و آنگاه که قاری بر او قرائت میکرد گوش خود را بدهان او می پیوست تا قرائت او بشنود و قالون مولی انصار است و گفته اند که قالون در زبان رومی بمعنی جیّد است و آنگاه که بر نافع قرائت میکرده است نافع به او قالون قالون یعنی نیکوست گفتی. رجوع به معجم الادباء چ مارگلیوث ج ۶ ص ۱۰۶ و ۱۰۷ شود.