[ مَ / مِ سَ ] (ص مرکب) آسیمه سار. سرگشته. سرگردان. متحیر: وزآن پس شنیدم یکی بد خبر کزآن نیز بر، گشتم آسیمه سر.فردوسی. ایمه دوران چو من آسیمه سر است نسبت جور بدوران چه کنم؟خاقانی.
|| گیج. پریشان حواس. شیفته گونه. شوریده حال : من بنده که نزدیک تو شعر آرم باشم آسیمه سر و ساده دل و خیره و واله. منوچهری.
|| مضطرب. مشوش. پریشان خاطر. آشفته : خدنگی بر اسب سپهبد [ طوس ] بزد [ فرود ] چنان کز کمان دلیران سزد نگون شد سر بارگی جان بداد دل طوس پرکین و سر پر ز باد بلشکرگه آمد بگردن سپر پیاده پر از گرد و آسیمه سر.فردوسی. که آن ده تن از تخمهٔ نامور از او بازگشتند آسیمه سر.فردوسی. یاران بدرد من ز من آسیمه سرترند ایشان چه کرده اند بگو تا من آن کنم. خاقانی.
|| متزلزل. نوان : تا ماه بکشتی در، من در خطرم چون کشتی از آب دیده آسیمه سرم زآن باد کز او بشادی آرد خبرم چون آب بشیبم و چو کشتی ببرم.خاقانی.
|| دست وپاگم کرده. دستپاچه : چو از رود کردند هر سه گذر نگهبان کشتی شد آسیمه سر.فردوسی.
و رجوع به آسیمه و آسیمه سار و سراسیمه شود.