[ اَ مُ حَ مْ مَ ] (اِخ) عروةبن الزبیر. یکی از فقهای سبعهٔ مدینه. مولد او قرع، قریه ای به چهار روزه راه از مدینه در ۲۲ یا ۲۶ هـ . ق. و وفات وی به سال ۹۴ هـ . ق. است. مادر او اسماء ذات النطاقین بود و بزمان ولیدبن عبدالملک ریشی در پای عروه پدید شد و علاج آن را قطع گفتند و پای او ببریدند و او هفت سال پس از آن بزیست. رجوع به حبط ج ۱ ص ۲۵۵ شود.