[ اَ مُ حَ مْ مَ ] (اِخ) عبداللََّه بن محمد بخاری بافی خوارزمی. خطیب گوید: اصل او از بخاراست و او را ادب و شعر مأثور است. و به بغداد در سال ۳۹۸ هـ . ق. درگذشت و از شعر اوست: علی بغداد معدن کلّ طیب و مغنی نزهة المتنزهینا سلام کلّما جرحت بلحظ عیون المشتهین المشتهینا دخلنا کارهین لها فلمّا الفناها خرجنا مکرهینا و ما حبّ الدیار بها و لکن امرُّ العیش فُرقة من هوینا. و هم او راست: ثلاثة ما اجتمعن فی احد الا و اسلمنه الی الاجل ذلّ اغتراب و فاقة و هوی و کلّها سابق علی عجل یا عاذل العاشقین انک لو انصفت رَفَّهْتَهم من العذل فانهم لو عرفت صورتهم عن عذل العاذلین فی شُغُل. رجوع به معجم البلدان یاقوت ذیل کلمهٔ باف شود.