(اِخ) میرزا ابوالقاسم بن میرزا عبدالنبی حسینی شیرازی در اعیان الشیعة آرد: عالم فاضل و حکیم متکلم عارف شاعر ماهر امامی المذهب بوده و به راز تخلص مینمود و قصیده ای در مدح حضرت ولی عصر عجل اللََّه فرجه گفته است. نگارنده گوید که راز با رضاقلی خان هدایت متوفی در ۱۲۸۷ هـ . ق. معاصر بود و هدایت در کتاب ریاض العارفین خود که در ۱۲۶۰ هـ . ق. تألیف کرده گوید: راز از اکابر صوفیه و مفاخر سلسلهٔ ذهبیه و به علو درجات معروف و با صفات حمیده موصوف و با اینکه هنوز در عنفوان جوانی است علامات پیری از ناصیهٔ حالش پیداست و در نعت حضرت ولی عصر گوید: ای تو ظاهر به کسوت اطوار وی تو پنهان ز رؤیت ابصار ای وجود تو اولین جنبش ای ظهور تو آخرین اطوار. تا آنجا که گوید: تا بکی با خمول جفت و قرین تا بکی با خفا مصاحب و یار جلوه ده مهر رخ ز عالم غیب بین جهان را ز کفر چون شب تار همه دجّال فعل و مهدی شکل همه ایمان نما و کفر شعار. زمان وفات او بدست نیامد. (ریحانة الادب ج ۲ ص ۵۹).