[ اَ مُ حَ مْ مَ ] (اِخ) عبداللََّه بن اسماعیل میکالی. کاتب و ادیبی بلیغ. او صدهزار شعر از قدما و متأخرین از برداشت و گاهی بطرز ادبا شعر می سرود و از اوست: یوم دجن قدتناهی طیبه و حقیق ان یحیا بالمطر هل یجوز الصحو فی اثنائه انّ هذاالرأی من احدی الکبر. (از تعلیقات ادیب پیشاوری بر تاریخ بیهقی). و بیهقی گوید: و دیگری در باب جوانان نیکو گفته است: ان الامور اذا الاحداث دبرها دون الشیوخ تری فی بعضها خللا. و از بوعلی اسحاق شنودم گفت بومحمد میکالی گفتی چه جای بعض است که فی کلّها خللا.