[ اَ مُ حَ مْ مَ ] (اِخ) اطروش. حسن بن علی بن حسن بن عمر الاشرف بن علی بن الحسین علیهماالسلام. از ائمهٔ زیدیّة. جد مادری سیدمرتضی و رضی. وی در خدمت محمدبن زید بود و در واقعهٔ او ضربتی بر سر وی خورد و کر شد و از اینجهت به اطروش اشتهار یافت و به سال ۳۰۱ هـ . ق. در دیلمان خروج کرد و اکثر بلاد طبرستان را متصرف شد و بناصرالحق ملقب گردید. او مردی ادیب و شاعر و محدث بود و بمازندران و گیلان خروج کرد و بین او و سامانیان جنگها افتاد و در سال ۳۰۴ هـ . ق. بسن ۷۹ سالگی در آمل مازندران وفات یافت. او را تصانیف بسیار است و شیخ نجاشی در کتاب رجال گفته که حسن اطروش در مسئلهٔ امامت کتابی کبیر و کتابی صغیر تصنیف کرده و از جملهٔ تصانیف او کتابی است در احوال فدک و کتاب خمس و کتاب فصاحة ابی طالب و کتاب معاذیر بنی هاشم در آنچه بایشان نسبت کرده اند و کتاب انساب ائمه و موالید ایشان و کتاب الشهداء و فضل اهل از ایشان و کتاب در طلاق. و رجوع به اطروش شود.