[ سْ / سِ ] (اِ) نام روز بیست وهفتم یا بیست وپنجم و بعضی بیست وششم گفته اند از هر ماه فارسی. و در این روز نیک است بسفر دور شدن و نشاید هیچ کار دیگر کردن : مه بهمن و آسمان روز بود که فالم بدین نامه پیروز بود.فردوسی. آسمان روز ای چو ماه آسمان باده نوش و دار دل را شادمان.مسعودسعد.
و این بیت مسعود مثال برای روز ۲۷ است و بس. || در تداول عوام، صحو. هوای بی ابر. || (اِخ) نام فرشتهٔ موکل تدبیر امور و مصالح آسمان روز: همه ساله ز اشتاد و از آسمان تن و جانْت با شادی و کامتان (کذا). فردوسی (از جهانگیری).
|| نام فرشتهٔ موکل بر ممات یعنی عزرائیل. (برهان).