[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) مردی از خوارج پیشوای اباضیه. او بهنگام انتقال دولت از بنی امیه بعباسیان در شمال افریقیه خروج کرد و به سال ۱۴۸ هـ . ق. محمدبن اشعث از جانب خلیفهٔ عباسی بمحاربهٔ وی شد و ابوقره منهزم گشت و بمغرب اقصی گریخت و باز در سنهٔ ۱۵۰ طغیان کرد و آنگاه که قیروان را محاصره کرده بود درگذشت. رجوع به ابوقره در قاموس الاعلام شود.