[ خوا / خا رَ / رِ ] (اِ مرکب) ظروف سفالینه که در آن آب یا شراب آشامند. آنچه که در آن آب توان خورد از سبو و جز آن : همه آبخواره بینی که ز ما کنند مستی اگر آبخواره سازند ز خاک ما سبویی. قاسم انوار.
|| (نف مرکب) آبخوار.