معنی و تعریف
[ اَ عَ ] (اِخ) عبدالملک بن یزید
خراسانی. یکی از سرداران نهضت عباسیه. او
بگاه قیام طرفداران بنی عباس بخراسان، از
سران این نهضت بود و به سال ۱۳۱ هـ . ق. در
جنگ زاب با عبداللََّه بن علی دستیاری کرد و
پس از شکست عثمان بن سفیان امیر جیش
امویان در ۱۳۲ عبداللََّه بن علی ابوعون را
باصالح بن علی بتعاقب مروان به مصر فرستاد
و در آنجا سپاه مروان مغلوب و خود مروان
در منزل ذات السلاسل کشته شد و حکومت
مصر از دست دولت عباسی به ابی عون محول
گشت و او تا سال ۱۵۹ در مصر حکم راند و
در این سال فرمانروائی خراسان بدو دادند و
پس از یک سال در ۱۶۰ هـ . ق. معزول گشت.
رجوع به حبط ج ۱ ص ۲۶۵ و ۲۶۹ شود.