معنی و تعریف
[ اَ عِ ] (اِخ) فارس بن ابی الحسن.
یازدهمین از ملوک بنی مرین بمراکش.
هنگامی که پدر او ابوالحسن در اندلس
شکست خورد و آوازه افتاد که وی کشته شده
است ابوعنان که در این وقت والی الجزایر بود
متوجه فاس گشته و به سال ۷۴۹ هـ . ق. بر
تخت پدر نشست. سپس ابوالحسن بازگشت
و پسر از سپردن تاج و تخت به پدر سرباز زد
و میان آندو دو سال محاربات پیوست و در
سال
۷۵۲ ابوالحسن وفات یافت و ابوعنان
بی منازعی سلطان مراکش گشت و سپس
بنی زیان بملک او تاختند و جزایر و تونس را
متصرف گشتند و او با آنان جنگ کرد و غالب
آمد و املاک مغصوبه از ایشان مسترد داشت
و در سال ۷۵۹ هـ . ق. درگذشت.