[ اَ عَ ] (اِخ) علم الدین شاتانی. حسن بن سعیدبن عبداللََّه بن بنداربن ابراهیم. فقیه و شاعر از مردم دیار بکر بود و بموصل اقامت گزید و با جنبهٔ فقاهت فن شاعری بر او غلبه داشت و گاه به بغداد میشد و وزیر ابوالمظفربن هبیره در اکرام او چیزی فرونمی گذاشت. مولد وی به سال ۵۱۰ و وفات در شعبان سال ۵۹۹ هـ . ق. بموصل بود و عماد کاتب در خریده و ابن الدبیسی در ذیل ذکر او کرده و ثنای وی گفته اند و اشعاری از وی آورده اند و از جمله قصیده ای در مدح صلاح الدین که اول آن این است: اری النصر معقودا برایتک الصفرا فسروا ملک الدنیا فانت بها احری یمینک فیها الیمن و الیسر فی الیسری فبشری لمن یرجو الندی منهما بشری.