[ اَ عَ ] (اِخ) خلیع، حسین بن ضحاک بن یاسر شاعر بصری. اصل او از خراسان است از موالی اولاد سلیمان بن ربیعة باهلی صحابی. او شاعری مزاح بود و در انواع شعر دست داشت و گفته های او مطبوع است و در گستاخی در مجلس خلفا هم سنگ اسحاق بن ابراهیم ندیم موصلی است. در ابتدا بخدمت محمد امین بن هارون الرشید پیوست به سال ۱۹۸ هـ . ق. و پس از او با دیگر خلفا همان مناسبت داشت تا زمان مستعین و ابن خلکان گوید: او در طبقهٔ اولی از شعرای مجیدین است و میان او و ابی نواس ماجراهای لطیف وقایع شیرین بوده است و وجه تسمیهٔ او به خلیع کثرت مزاح او است. ابن المنجم در کتاب بارع و ابوالفرج اصفهانی در اغانی ذکر او کرده اند. وفات وی به سال ۲۵۰ هـ . ق. بود. خطیب در تاریخ بغداد گوید: مولد او به سال ۱۶۲ هـ . ق. بود و گویند او نزدیک صد سال بزیست. رجوع به معجم الأدباء چ مارگلیوث ج ۴ ص ۳۰ و رجوع به ابن ضحاک شود.