معنی و تعریف
[ اَ عَ ] (اِخ) حسن بن مروان.
خواهرزادهٔ باد حکمران حصن کیفا. مؤسس
سلسلهٔ کوچکی معروف به بنی مروان که از
دست سلاطین بویهی یا خلفای فاطمی بدیار
بکر حکومتی نیم مستقل داشتند و مدت
حکومت ابوعلی حسن از ۳۸۰ تا ۳۸۷ هـ . ق.
بود. (طبقات سلاطین اسلام، ترجمهٔ عباس
اقبال ص ۱۰۶).