[ اَ عَ ] (اِخ) حسن بن قاسم الطبری. فقیه شافعی. او فقه از ابوعلی بن ابی هریره فرا گرفت و تعلیقهٔ مشهورهٔ وی تعلیقاتی است بر فقه ابوعلی بن ابی هریره. او به بغداد میزیست و بعد از مرگ استاد خود، ابوعلی بدانجا درس گفت و کتاب محرر را در علم نظر بنوشت و آن اول کتاب است که در خلاف مجرد تصنیف شده. و نیز از کتب اوست کتاب الافصاح فی الفقه. و کتاب العدة و آن کتابی بزرگ است نزدیک ده جزو و کتابی در جدل و کتابی در اصول فقه. وفات وی به سال ۳۵۰ هـ . ق. در بغداد بود.