[ گِ رِ تَ ] (مص مرکب) داغ پذیرفتن. اثر داغ برو پیدا آمدن : جایی که داغ گیرد دردش دوا پذیرد الا که داغ سعدی کاول نظر نهادی.سعدی. دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می گیرد چو لاله دامنم از آب داغ می گیرد. سلیم (از آنندراج).