[ اَ عَ ] (اِخ) حسن بن حسین بن ابی هریره فقیه شافعی. وی فقه از ابی العباس بن سریج و ابی اسحاق المروزی فراگرفت و به بغداد درس گفت و عدهٔ کثیری از شاگردان او در فقه برتبهٔ استادی رسیدند و امامت عراقین به وی منتهی گشت و نزد سلاطین و رعایا او را حرمتی بسزا بود و در رجب ۳۴۵ هـ . ق. درگذشت. او راست: شرح مختصر المزنی و مسائلی در فروع و بر شرح مزنی او ابوعلی طبری را تعلیقاتی است.