معنی و تعریف
[ اَ عَ ] (اِخ) ابن حسنویه بن
حسین کرد. چون در سال ۳۶۹ هـ . ق. حسنویه
وفات کرد، عضدالدولهٔ دیلمی متوجه
کردستان شد و پسران حسنویه از در اطاعت
و انقیاد درآمدند. و او بدر پسر حسنویه را
فرمانروائی کردستان داد و بدر یک یک شش
برادر خویش و از جمله ابوعدنان را بکشت.
رجوع به ص ۳۵۴ حبط ج ۱ شود.