[ اَ عُ ] (اِخ) ابن لیون. اسعدبن ابی جعفر. ادیب و شاعر اندلسی. وی در سایر علوم نیز بابصیرت بود و در پایان مائهٔ هفتم و اوائل مائهٔ هشتم باندلس میزیست. او را کتبی در هندسه و فلاحت و آداب و مواعظ هست و بایجاز بیان و اختصار اداء موصوف و معروف است. چنانکه مردم اندلس بدان مثل زدندی و هر مردی طویل القامه را گفتندی وی بر قلم ابن لیون نگذشته است. از کتب مشهورهٔ اوست: کتاب کمال الحافظ. و جمال اللافظ. کتاب انداءالدیم. کتاب نصایح الاحباب. کتاب نفح السحر. کتاب اختصار بهجةالمجالس.