[ خوَدْ / خُدْ ] (حامص) بالیدگی خودبخودی. روئیدگی بدون کشتن. کنایه از بی اصلی و بی خاندانی : مکن در این چمنم سرزنش بخودرویی چنانکه پرورشم می دهند می رویم.حافظ.