[ اَ عَ دِلْ لاه ] (اِخ) سجزی. یکی از مشایخ تصوف در مائهٔ سوم. از شاگردان ابوحفص حداد. و شیخ ابوحفص میگفت ابوعبداللََّه شیخ و پیر معنوی ماست. او سفر شام و طرابلس کرده است. و از سخنان اوست: علامةالأولیاء ثلث: تواضع عن رفعة و زهد عن قدرة و انصاف عن قوة؛ نشانهٔ دوستان خدای سه باشد فروتنی با وجود بلندی پایگاه و پرهیز با وجود توانائی و داد دادن از خویش با قدرت ترک آن. او را گفتند چرا جامهٔ صوفیان نپوشی گفت جامهٔ جوانمردان در بر کردن بی فتوت، نشان دوروئی باشد. رجوع به نامهٔ دانشوران ج ۳ ص ۵۷ شود.