[ اَ عَ دِلْ لاه ] (اِخ) حسین بن عبدالسلام. معروف به جمل. شاعری مشهور مادح خلفاء و امراء. او بدمشق نزد احمدبن مدبّر که مقصد شعرای عصر بود شد و این احمد را رسم چنان رفته که بشعرهای مدیحهٔ خویش چون نیکو بودی صلات جزیله عطا کردی و اگر سخیف و ردی بودی او را با یکی از خدام خویش به مسجد جامع گسیل کردی و خادم تا شاعر صد رکعت نماز نگذاردی او را رها نکردی. ابوعبداللََّه حسین جمل اشاره به این رسم احمد قطعهٔ ذیل بگفت و بر وی بخواند و صلت یافت: اردنا فی ابی حسن مدیحا کما بالمدح تنتجع الولاة فقالوا کرم الثقلین طراً و من جدواه دجلة و الفرات و قالوا یقبل الشعراء لکن اجل صلات مادحه الصلوة فقلت لهم و ما یغنی عیالی صلاتی انما الشأن الزکاة فیأمر لی بکسر الصاد منها فتصبح لی الصلاة هی الصلات. مولد او پیش از سال ۱۷۰ هـ . ق. بود و عمری طویل یافت و به مصر مأمون را مدح گفت و نیز مدائحی در شأن امرای دیگر وقت دارد. وفات او بربیع الآخر سال ۲۵۸ هـ . ق. بوده است.