[ اَ عَ دِلْ لاه ] (اِخ) ابن باکو. علی بن محمدبن عبداللََّه شیرازی. یکی از فضلای عرفای اواخر مائهٔ چهارم و اوائل مائهٔ پنجم است. او درک صحبت شیخ ابوعبداللََّه خفیف کرده و در سفر نیشابور به خدمت امام قشیری و شیخ ابوسعید ابوالخیر رسیده و مدتی با شیخ ابوالعباس نهاوندی مصاحبت داشته و پس از مسافرتهای بسیار به شیراز بازگشته و در مغارهٔ نزدیک شهر منزوی شده است. وفات او به سال ۴۴۰ هـ . ق. در شیراز و قبر او به نام قبر باباکوهی در آن غار مزار است و ظاهراً سعدی در آنجا که گوید: شنیدی که بابای کوهی چه گفت... مرادش همین ابن باکو است که در زمان شیخ نام او نیز در تداول عوام به بابای کوهی نسخ شده است. رجوع به ج ۳ نامهٔ دانشوران ص ۷۰ شود.