[ اَ عَ دِرْ رَ ما ] (اِخ) بشربن غیاث بن ابی کریمةالمریسی. فقیه و متکلم حنفی از موالی زیدبن الخطاب. او فقه از قاضی ابویوسف حنفی فرا گرفت. لکن بعلم کلام مشغول گشت و بخلق قرآن قائل بود و در این باب از وی اقوال شنیعه حکایت کنند و او مذهب مرجئه داشت و طایفهٔ مریسیّه از مرجئه بدو منسوبند. و میگفت نماز بردن به آفتاب و ماه کفر نیست لکن نشانهٔ کفر است. و او را با امام شافعی مناظراتی بود. و نحو نمیدانست و در گفتار لحنهای فاحش و گزاف می آورد و روایت حدیث از حمادبن سلمه و سفین بن عینیه و ابی یوسف قاضی و جز آنان میکرد. و گویند پدر او یهودی بود و به کوفه رنگرزی میکرد. و به ذی حجهٔ سال ۲۱۸ یا ۲۱۹هـ . ق به بغداد درگذشت و درب مریسی به بغداد بدو منسوب است. رجوع به ابن خلکان چ طهران ج ۱ ص ۹۷ و نامهٔ دانشوران ج ۴ ص ۱۳۷ و معجم البلدان کلمهٔ مریسه شود.