[ حِ ما ] (ع اِ) حماء. قرق. قورق. (نصاب). خلاف مباح. (مهذب الاسماء). علف زاری که آنرا حکام برای چهارپایان خود از غیر منع کنند و تثنیهٔ آن حموان آید و در حدیث است: لا حمی الاللََّه و لرسوله؛ اَی الا مایحمی لخیل الجهاد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || در عرف شعرا، محل اقامت معشوقه که دست هیچکس بدان نمیرسد. (یادداشت مرحوم دهخدا). || (ص) نگاهداشته شده. (منتهی الارب). - کلا حمی؛ نگاهداشته شده. (منتهی الارب).