[ اَ هِ ] (اِخ) موفق الدین احمدبن عباس واسطی معروف به ابن برخش. یکی از فضلاء اطباء از مردم واسط و ابن ابی اصیبعه گوید: کتابی به خط و تألیف او دیدم که بر غزارت فضل و کمال رزانت عقل وی دلالت میکرد و شهرت وی به زمان المسترشد عباسی بود و گویند فائدهٔ استعمال مازریون را در استسقاء بار اوّل او پیدا کرد و از اشعار او است: و ناولنی من کفه مثل خصره و مثل محب ذاب من طول هجره و قال خلالی قلت کل حمیدة سوی قتل صَبٍ حارفیک باسره. رجوع به نامهٔ دانشوران ج ۱ ص ۱۹۳ شود.