[ اَ هِ ] (اِخ) تبانی. یکی از معاریف آل تبان و از اعیان قضات. او قضای طوس و نسا داشت و از دست مسعود غزنوی به رسالت نزد قدرخان شد و آنگاه که با مهدها [ دختر قدرخان و دختر بغراتکین ] از ترکستان بازمی گشت به پروان فرمان یافت در شعبان ۴۲۴ هـ . ق. و شاید ابوطاهری که منوچهری او را به قصیده ای مدح گفته همین ابوطاهر است: نوبهار این مفرش صدرنگ پوشد تا مگر دوستار دوستان خواجه بوطاهر شود. و ممکن است این ممدوح ابوطاهر احمدبن حسن میمندی باشد. رجوع به آل تبان در این لغت نامه و رجوع به ص ۷۷ و ۱۹۴ (در این جا هم در چ ادیب و هم چ فیاض به غلط ابوطالب آمده است.) و ۱۹۶، ۲۰۵، ۲۰۶، ۲۰۷، ۲۹۸، ۲۱۱، ۲۱۲،، ۳۶۶، ۴۳۴، ۵۳۶ و ۵۳۸ تاریخ بیهقی چ ادیب شود.