[ اَ هِ ] (اِخ) ابن سعدالدین بن علی القُمی ملقب به شرف الدین و وجیه الملک. میرخوند در دستورالوزراء آرد که: وی در اوائل شباب از مولد خویش بلدهٔ قم به بغداد شد و در سلک ملازمان عارض سلطان ملک شاه انتظام یافت در ۴۸۱ هـ . ق. رعایای مرو از عامل خویش تظلم کردند خواجه نظام الملک شغل عاملی مرو به ابوطاهر داد و در منشور و لقب وی وجیه الملک نوشتند. و او قرب چهل سال در مرو این شغل می ورزید. سپس به صاحبدیوانی والدهٔ سنجر ارتقا جست و چون شهاب الاسلام وفات یافت به منصب وزارت سلطان رسید. او به غایت متدین و متشرع و حلیم و باوقر بود لکن پس از سه ماه وزارت درگذشت. صاحب جامع التواریخ گوید: مرقد شرف الدین در جوار روضهٔ طیّبهٔ علی بن موسی الرضا بطوس و قریه ای نیز وقف مزار اوست. و رجوع به حبط ج ۱ ص ۳۸۰ و دستورالوزراء ص ۱۹۰ شود.