[ رَ دَ / دِ ] (ن مف / نف) آرمیده. ساکن. بی حرکت : گران ساخت سنگ و سبک باد پاک روان کرد گردون و آرمده خاک.اسدی.
|| مجازاً، کاهل : بود مرد آرمده در بند سخت چو جنبنده گردد شود نیکبخت.عنصری.
|| خفته. || آهسته. نرم در رفتار: چو بیدار باشی تو خواب آیدم چو آرمده باشی شتاب آیدم.فردوسی.
|| با خلق خوش. که در خشم نیست : گهی آرمده و گه آرغده گهی آشفته و گه آهسته.رودکی.