[ اَ سَ ] (اِخ) رستمی. شاعر مشهور اصفهانی معاصر صاحب بن عبّاد و او بعربی شعر می گفته است و قطعهٔ ذیل در توصیف پادشاهان ایران از اوست: بها لیل غر من ذوابة فارس اذا انتسبوا لامن عرینة او عکل هم راضةالدنیا و ساسة اهلها اذا افتخروا لاراضة الشاة والابل محلهم عال علی السبعةالعلی و عالمهم موف علی العالم الکلی اذا انت رتبت الملوک وجدتهم هم الاسم و الباقون من حیّزالفعل مسامیح عندالعسر والیسر لاتنی مراجلهم فی کل احوالهم تغلی و لم یغلقوا ابوابهم دون ضیفهم و لاشتموا خدّامهم ساعة الاکل و لاشدّدوا دون العفاة حجابهم و قالوا لباغی الخیر نحن علی شغل. رجوع به یتیمهٔ ثعالبی شود.