[ اَ زَ مِ ] (اِخ) قاینی قسیم بن ابراهیم بن منصور. یکی از امراء سلطان محمود غزنوی. وی به تازی و پارسی شعر نیکو میگفت و ثعالبی در یتیمه ذکر او آورده است و او راست: آن پستهٔ سرگشاده را بین آورده به دست بر بصد ناز (کذا) چونانکه دهان ماهئی خرد آنگه که کند ز تشنگی باز. رأیتک تبغی بسوء الصنیع ثناءً جمیلاً فَسؤی علیکا و تغسل قبل الضیوف الیدین کأنّک تغسل منهم یدیکا.