[ اَ حَ زَ ] (اِخ) صوفی خراسانی محمدبن ابراهیم. یکی از مشایخ صوفیه. اصل او از نیشابور و از اصحاب جنید است و صحبت جمعی دیگر از اکابر متصوفه نیز از قبیل ابوتراب نخشبی و ابوسعید خراز دریافته است. او راست: کتاب المنتمین [ کذا ] امن السیاح و العباد والمتصوفین. وفات او به سال ۳۰۹ هـ . ق. در نیشابور و مدفن وی بجوار گور ابوحفص حداد است. رجوع به ابوحمزهٔ خراسانی در تذکرةالاولیاء و هجویری و نامهٔ دانشوران ج ۳ ص ۱۹ شود.