[ اَ حَ سْ سا نِ ] (اِخ) حسن بن عثمان قاضی. فقیه و ادیب و از علمای انساب. او بزمان مأمون خلیفهٔ عباسی قاضی قسمت شرقی بغداد بود. و چون بخلق قرآن معتقد نبود چندی بطرسوس نفی شد و سپس او را بازگردانیدند و او در هشتادوهفت سالگی در ۲۴۳ هـ . ق. فرمان یافت. او راست: کتاب الآباء و الاُمهات. کتاب معانی عروة ابن الزبیر. کتاب القاب الشعراء. کتاب طبقات الشعراء. (از ابن الندیم و جز او).