جواب التمرین الاول صفحه ۵۸ عربی، زبان قرآن (3)
بازگشت به صفحه کتابعَيِّنِ الْعِبارَةَ الْفارِسِيَّةَ الْقَريبَةَ مِنَ الْعِبارَةِ الْعَرَبِيَّةِ فِي الْمَعنیٰ.
- لا يُؤْمِنُ أَحَدُكُم حَتّىٰ يُحِبَّ لِأَخيهِ ما يُحِبُّ لِنَفْسِهِ. (رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ)
دوستْ آن باشد که گیرد دست دوست در پـریـشـانحـالـی و درمـانـدگـی (سعدی)
چو با سِفله گویی به لطف و خوشی فزون گرددش کِبر و گردنکشی (سعدی)
آن نشنیدی که حکیمی چه گفت؟ مور همان بـهْ که نباشد پَـرَش (سعدی)
به جویی که یک روز بِگذشت آب نسازد خردمند ازو جای خواب (فردوسی)
هر آن چیز کانَت نیاید پسند تنِ دوست و دشمن بدان در مبند (فردوسی)
ز روباهی بـپرسیدند احوال ز معروفـان گواهـش بود دنبال (عطّار)
هـرکـه رَوَد چَرَد و هـرکـه خُـسـبـد خـواب بـیـنـد. (انوشیروان)
پـایـت را بـه انـدازۀ گـلـیـمـت دراز کـن. (مثل فارسی)

پاسخ: گزینهٔ اوّل: «دوستْ آن باشد که گیرد دست دوست در پریشانحالی و درماندگی» (سعدی)
توضیح: در حدیث، مؤمن باید برای برادرش همان را دوست بدارد که برای خودش دوست دارد. در بیت سعدی هم دوستی واقعی یعنی یاریکردن دوست در سختی و پریشانی، و این همان معنای نزدیک حدیث است.

اُكتُبْ جَوابـاً قَصيـراً، حَسَبَ نَصِّ الدَّرسِ.
|
صفحه ۵۲«اِخْتَبِرْ نَفْسَکَ»
|
صفحه ۵۷اَلتَّمرينُ الأَوَّلُ
|
صفحه ۵۸التَّمرینُ الثّانی
|
صفحه ۵۹التَّمْرینُ الثّالِثُ
|
صفحه ۶۰التَّمْرینُ الرّابِعُ
|
صفحه ۶۰اَلتَّمرینُ الخامِسُ:
|
صفحه ۶۱التَّمْرِينُ السّادِسُ:
|
صفحه ۶۳«التَّمرینُ السّابِعُ»
|
صفحه ۶۴«التَّمرینُ الثّامِنُ»
|
صفحه ۶۴